Lwów został założony w XIII w. Położeniu na skrzyżowaniu szlaków handlowych zawdzięcza szybki rozwój. W XV-XVIII umocniła się pozycja Lwowa jako najważniejszego miasta Rzeczpospolitej. Nie uległ nieprzyjaciołom w czasie wojen z Tatarami, Kozakami Chmielnickiego czy w 1655 z wojskami kozacko-ruskimi. Dopiero wojska szwedzkie w 1704 zniszczyły dziedzictwo Lwowa. Podczas zaborów Lwów należał do zaboru austriackiego - jego rozwój był powolny. W latach 1890-1914 Lwów stał się nowoczesnym miastem: nastąpiła modernizacja zabudowy, elektryfikacja, powstały nowe fabryki. Należy odnotować, że wydawano tu m.in. "Kurier Lwowski", "Kwartalnik Historyczny", "Słowo Polskie". W czasie I wojny światowej toczyły się tu bitwy pomiędzy Rosjanami a Austriakami. Warto dodać, że tuż przed wojną jedynie 11% mieszkańców miasta stanowili Ukraińcy. Wojna polsko-ukraińska 1918-1919 (Orlęta Lwowskie) spowodowała włączenie Lwowa do Polski. W czasie wojny polsko-ukraińskiej pod Lwowem rozegrała się bitwa z Armią Konną S. Budionnego - bój pod Zadwórzem - "polskimi Termopilami". Między innymi ta bitwa, jak i bitwa pod Komarowem miały znaczący wpływ na późniejsze wydarzenia - "Cud nad Wisłą". Okres międzywojenny to ponowny rozkwit kultury i nauki we Lwowie. II wojna światowa w historii Lwowa to rozdział tragiczny. Oparł się wojskom niemieckim, lecz zdrada Sowietów, którzy nie dotrzymali umowy (prawo swobodnego przekraczania granicy polsko-rumuńskiej lub pozostania w kraju) doprowadziła do internowania ok. 10 000 żołnierzy. Po wybuchu wojny niemiecko -rosyjskiej NKWD rozstrzelało ok. 8 000 więźniów. Po wkroczeniu Niemców nastąpiły kolejne mordy. Zginął tu m. in. Tadeusz Boy-Żeleński. Po włączeniu miasta do Generalnej Gubernii rozpoczęła się masowa eksterminacja Żydów. Po wojnie ludność polską zastąpili Ukraińcy i ludzie z głębi Rosji.