Teatr Cameri z Tel Awiwu ponownie na Spotkaniach

"W samo południe"

Monodram na podstawie powieści Arieha Segeva „ Nie wypełniłem misji”
Adaptacja i reżyseria: Shmuel Vilozhny
Występuje: Yiftach Klein

Sztuka powstała w oparciu o faktyczne wydarzenia. We wrześniu 1973 roku kapral Aster Solomon zostaje przydzielony do specjalnego oddziału „Boliwia B” i wysłany do jednego z ufortyfikowanych posterunków wojskowych na wschodnim brzegu Kanału Sueskiego. Już drugiego dnia wojny Yom Kippur zostaje wzięty do niewoli przez armię egipską, wraz ze wszystkimi pozostałymi przy życiu towarzyszami broni. Po czterdziestu pięciu dniach zostaje uwolniony i przeniesiony do szpitalnego oddziału ratunkowego, żeby pod obserwacją lekarzy odreagował wojenne przeżycia. Po pewnym czasie okazuje się jednak, że głównym powodem kolejnego odosobnienia kaprala Salomona jest potrzeba przesłuchania go przez izraelski wywiad wojskowy. Sposób prowadzenia przesłuchań oraz ofensywna postawa głównego śledczego powodują, że młody żołnierz na nowo przeżywa tragiczną historię swojej niewoli. Monodram „W samo południe” został nagrodzony na międzynarodowym Festiwalu Theaternetto w 2004 roku.

Teatr Cameri został założony w 1944 roku, a w 1971 r. stał się miejskim teatrem Tel Avivu. Jest pierwszym izraelskim teatrem repertuarowym grajacym w języku hebrajskim. Co roku na jego scenach powstaje 7-10 premier. Zespół aktorski liczy 80 osób, najwybitniejszych aktorów izraelskiej sceny. Sztuki Teatru Cameri kładą nacisk na społeczne, polityczne i moralne tematy mające doniosłe znaczenie dla izraelskiej publiczności. Cameri występuje na licznych – także międzynarodowych – prestiżowych festiwalach teatralnych. Z racji poruszanych temetów Cameri okrzyknięto teatrem społecznej odpowiedzialności. Za wybitne dokonania dla narodu i kraju oraz za całokształt twórczości teatr Cameri otrzymał w tym roku Izraelską Nagrodę Państwową. Oprócz zaspokajania potrzeb stałych widzów, Cameri ma długoletnią tradycję docierania do publiczności, także tej, której fizyczne czy umysłowe ograniczenia uniemożliwiają obcowanie z teatrem. Próbując dotrzeć do widzów, którzy albo nigdy nie mieli naturalnej chęci, czy też tradycji chodzenia do teatru, albo środków finansowych na zapłacenie za bilet, teatr finansuje bilety dla określonych grup społecznych w Tel Aviwie i innych miastach. Po przedstawieniach Cameri często organizuje dyskusje z udziałem publiczności na temat problemów w nich poruszanych. Cameri zainicjował i prowadzi zróżnicowane teatralne przedsięwzięcia, których celem jest promowanie pokoju i koegzystencji Żydów i Arabów w Izraelu. Z wyjątkowo pozytywną reakcją społeczną spotkał się zwłaszcza Projekt Doświadczenia Pokoju, który przyciąga żydowską, arabską i palestyńską młodzież, by wspólnie brała udział w teatralnych eksperymentach, a w ten sposób niwelowała różnice dzielące i alienujące Żydów i Arabów.
Dyrektorem i głównym reżyserem teatru Cameri jest Noam Semel, były reżyser Teatru Miejskiego w Hajfie i były attache kulturalny Izraela w USA. Od kilku lat, jako niezależny producent, Semel wyprodukował wiele sztuk i koncertów. Ostatnio kierował organizacją obchodów 50 rocznicy Tel Aviv – Yafo. Od 1998 roku prowadzi cotygodniowy program w izraelskiej telewizji "Cafe Theater", poświęcony w całości dyskusjom z przodującymi twórcami kultury. Pod dyrekcją Semela teatr Cameri zdobył międzynarodowy rozgłos jako jedna z najbardziej dynamicznych izraelskich grup teatralnych, wystawiająca aktualne społecznie i oryginalne sztuki izraelskie, jak również klasyczne i współczesne dramaty z całego świata. Cameri odniósł ogromny sukces za granicą, występując w Nowym Jorku, Londynie, Buenos Aires, Budapeszcie i wielu niemieckich miastach.
Dyrektor artystyczny teatru Cameri, Omri Nitzan ,jest absolwentem londyńskiego Drama Centre. Wcześniej był dyrektorem Teatru Miejskiego w Hajfie, teatru Narodowego w Habimah i dorocznego Israel Festival w Jerozolimie. Wyreżyserował imponującą liczbę sztuk – współczesnych, klasycznych i oryginalnych izraelskich – w przodujących teatrach w Izraelu i za granicą. Ma na swoim koncie także cały szereg realizacji przedstawień operowych. Omri Nitzan jest laureatem wielu prestiżowych nagród za reżyserię, zarówno w teatrze, jak i w operze, między innymi czterokrotnie zdobywał Harfę Dawida – nagrodę za najlepszego reżysera roku i Srebrną Różę – nagrodę za najlepsze przedstawienie roku. Wraz z Hanochem Levinem, Nitzan został wybrany Człowiekiem Teatru Roku 1997 przez czytelników dwóch najpopularniejszych izraelskich dzienników i widzów Kanału 2 izraelskiej telewizji. W grudniu 1999 roku otrzymał Izraelską Nagrodę dla Reżysera Roku za "Buntowników", oryginalny dramat izraelski.

Hanoch Levin "Yakobi i Leidental"

reżyseria - Joseph Carmon
tłumaczenie - Michael Sobelman
muzyka - Alex Kagan
scenografia i kostiumy - Ruth Dar
światło - Szmulik Asaji
obsada
Itamar Ya'acobi - Rami Baruch
David Leidental - Dror Keren
Ruth Shahash - Tikki Dayan
pianista - Mischa Blacherovitz

Yosef Carmon, reżyser spektaklu "Ya'acobi i Leidental" jest absolwentem London Academy of Drama i od ponad czterdziestu lat jako aktor związany jest z teatrem Cameri w Tel Avivie. W jego dorobku znajduje się wiele ról, między innymi: Orlando w "Jak wam się podoba", Leidental w "Ya'acobi i Leidental", Andriej w "Trzech siostrach", Brutus w "Juliuszu Cezarze", Makbet w "Makbecie", Clarence w "Ryszardzie III", Ojciec w "Gronach gniewu", Stary Człowiek w "Requiem", czy Geoffrey Thornton w "Garderobianym". W 1981 roku Carmon otrzymał Harfę Dawida dla najlepszego aktora. Potem przez rok studiował w Londynie reżyserię. W teatrze Cameri wyreżyserował "Halperin i Johnson", a także sztukę dla dzieci "Podróże przez cuda i dziwy", którą sam napisał. W teatrze Simta wyreżyserował "Ma'oz 29", a na Festiwalu w Akko "Pojmanego". Od władz miejskich Tel Avivu otrzymał Nagrodę Moshe Haleviego za całokształt twórczości.
Hanoch Levin - autor "Ya’acobi i Leidental" (ur.1943) jeden z najważniejszych dramaturgów izraelskich nazywany sumieniem narodu - zmarł w 1999 roku na raka. W 1935 roku rodzice Levina wyemigrowali z Polski do Palestyny – wówczas mandatowego terytorium brytyjskiego, które w roku 1949 stało się niepodległym państwem Izrael. Starszy brat Levina, David, zrobił karierę jako reżyser teatralny. Rodzina Levinów mieszkała w stosunkowo biednej dzielnicy na południu Tel Avivu, prowadząc ortodoksyjnie żydowski tryb życia. Hanoch Levin rozpoczął zatem edukację w religijnej, ortodoksyjnej szkole podstawowej. Ojciec, właściciel sklepu z artykułami kolonialnymi zmarł, kiedy Hanoch miał dwanaście lat. Levin porzucił później ortodoksyjny styl życia rodzinnego domu, odbył służbę w armii izraelskiej, a następnie między 1964 a 1967 rokiem, studiował literaturę hebrajską i filozofię w Tel Avivie. W tym czasie napisał wiele artykułów satyrycznych i wierszy opublikowanych w studenckim piśmie "Dorban" ("Jeż"). Surowo chłostał w nich wady izraelskiej mentalności, zwłaszcza w sposobie traktowania mniejszości arabskiej żyjącej w Izraelu. Już wtedy wzbudzał wśród czytelników silne emocje. W jego pierwszy publicznym występie w roli pisarza można dostrzec satyryczny ton, który miał się potem stać – obok umiejętności prowokowania czytelników i widzów – jedną z najbardziej charakterystycznych cech jego trzydziestoletniej twórczości, którą w 1999 roku zakończyła śmierć pisarza. Za życia opublikował 56 dramatów, z których ok. 30 wystawiono, a 22 wyreżyserował sam na najważniejszych scenach Tel Avivu, Hajfy, Jerozolimy. Przez wiele lat pracował jako dramaturg dla teatru Cameri w Tel Avivie. Wydał kilka tomów prozy, recenzji i piosenek satyrycznych, poezji i tekstów okolicznościowych, książek dla dzieci. Nakręcił film fabularny. W Izraelu co rusz wybuchały spory wokół twórczości Levina, który, zdaniem wielu, swoimi lewicowymi poglądami podważał fundamenty państwa i narodowy etos. Ale pisarz miał od początku również spore grono przyjaznych czy nawet entuzjastycznych odbiorców. Wielokrotnie odwoływał się w swojej twórczości do motywów mitologicznych i tematyki politycznej. Jednak przede wszystkim interesowały go problemy egzystencjalne, sytuacja człowieka zdającego sobie sprawę ze swej przemijalności i skazanego na cierpienie; człowieka, u którego mocno akcentowana jest jego cielesność i skłonność do stosowania wobec innych fizycznego i psychicznego okrucieństwa. I o tym właśnie, mówiąc najkrócej, jest także "Ya'acobi i Leidental".